Мои Конспекты
Главная | Обратная связь


Автомобили
Астрономия
Биология
География
Дом и сад
Другие языки
Другое
Информатика
История
Культура
Литература
Логика
Математика
Медицина
Металлургия
Механика
Образование
Охрана труда
Педагогика
Политика
Право
Психология
Религия
Риторика
Социология
Спорт
Строительство
Технология
Туризм
Физика
Философия
Финансы
Химия
Черчение
Экология
Экономика
Электроника

Умацаванне фашысцкага блоку. План Барбароса



27 верасня 1940 г. Германія, Італія і Японія заключылі паміж сабой Траісты пакт. Такім чынам было завершана фарміраванне блока агрэсіўных дзяржаў і размеркавання паміж імі сфер ўплыву. Германія прыступіла да падрыхтоўкі вайны з СССР.

18 снежня 1940 года Адольф Гітлер падпісаў план «Барбароса», які прадугледжвае імгненны разгром асноўных сіл Чырвонай арміі.

Фашысцкая Германія планавала перамагчы СССР строга ў адпаведнасці з планам «Барбароса», яго галоўнай мэтай быў хуткі і безумоўны разгром Чырвонай Арміі. Нямецкія салдаты збіраліся ўзяць Маскву на 40-е суткі пасля ўварвання, на поўную ж ліквідацыю супраціўлення на акупаваных тэрыторыях адводзілася 3-4 месяцы. Канчатковай мэтай аперацыі было стварэнне загараджальнага бар'ера па лініі Архангельск – Волга – о Астрахань.

План прадугледжваў вядзенне «маланкавай вайны» ў трох кірунках: Ленінград, Масква і Кіеў. Гэтыя гарады германскае камандаванне збіралася ўзяць сіламі 182 дывізій і 20 брыгад (больш за 5 млн. чалавек), якія павінны былі разбіць 186 савецкіх дывізій (3 млн. чалавек). Але нягледзячы на ​​колькасную перавагу, план праваліўся: Чырвонай арміі пасля няўдач першых тыдняў вайны ўдалося выбудаваць эфектыўную лінію абароны. Пры гэтым разлік гітлераўцаў на тое, што нечаканы ўдар адрэжа Маскву ад асноўных прамысловых цэнтраў, апынуўся няслушны. Савецкаму камандаванню ўдалося наладзіць эвакуацыю цэлых прадпрыемстваў, якія працягвалі працаваць на патрэбы фронту. У выніку вайна прыняла зацяжны характар, да чаго Вермахт апынуўся зусім не гатовы: зброевая змазка замярзала на марозе, пакутавалі ад халадоў і байцы, у якіх не было цёплага абмундзіравання.

План «Барбароса» распрацаваны пад кіраўніцтвам генерала Фрыдрыха Паўлюса. Гэты дакумент названы ў гонар германскага караля і імператара Святой Рымскай имперыі Фрыдрыха I Гогенштауфен. Манарх увайшоў у гісторыю як ўдачлівы ваяўнік, якому ўдалося ўтрымліваць пад сваёй уладай паў-Еўропы. Мянушку Барбароса свайму імператару за знешні выгляд прысвоілі падданыя з Апенінскага паўвострава: barba у перакладзе з італьянскага азначае «барада», а rossa - «рыжая».

Вынiкi другой сусветнай вайны i яе ỹрокi

Другая сусветная вайна была складанай палітычнай і сацыяльнай з'явай. На працягу шасці гадоў яе характар і мэты ўдзельнікаў мяняліся. Досвед вайны паказаў, што ў ёй вялікую ролю адыгрываюць палітычныя дамаганні лідэраў. Амбіцыі дзяржаўных правадыроў асабліва ўзраслі на завяршальным этапе вайны, калі войскі па загадах сваіх галоўнакамандуючых, нягледзячы ні на якія людзкія страты, імкнуліся захапіць як мага більш тэрыторый, каб дасягнуць пасляваенных геапалітычных пераваг.

Але галоўным вынікам вайны быў разгром нацысцкай Германіі, фашысцкай Італіі і мілітарысцкай Японіі. Поўнае паражэнне пацярпеў фашызм (нацызм) – адна з найбольш рэакцыйных і чалавеканенавісніцкай мадэляў таталітарызму. Фашысцкія рэжымы былі ліквідаваны, фашысцкія партыі забаронены, фашысцкія верхаводы справядліва пакараны. Дыскрэдытавала сябе фашысцкая (нацысцкая) ідэалогія.

Другая сусветная вайна змяніла не толькі палітычную карту свету, але і лёс цэлых народаў, у прыватнасці, дэпартаваных і тых, якія былі падвергнуты масаваму генацыду (габрэі, цыганы, сербы і г.д.). Адбыўся раскол асобных народаў і краін на два дзяржаўных фармавання (В'етнам, Карэя, Германія, Кітай), на доўгія гады затрымала працэс іх аб'яднання.

Другая сусветная вайна дала магутны штуршок развіццю навукі і тэхнікі. Да найвялікшых адкрыццяў перыяду вайны варта аднесці выраб сумеснымі намаганнямі навукоўцаў шэрагу краін атамнай бомбы, што ў канчатковым выніку адбілася на ўсім развіцці навукі і тэхнікі.

Заключэнне

Вялікая Айчынная вайна і германская акупацыя прынеслі незлічоныя бедствы беларускаму народу. У гады вайны загінула каля 3 млн жыхароў рэспублікі, ці кожны трэці (па СССР страты склалі каля 28 млн чалавек). Разбуранымі і спаленымі былі 209 гарадоў і райцэнтраў, 9200 сёл, вёсак, 628 з іх - з жыхарамі. Разбуранымі былі амаль усе прамысловыя прадпрыемствы і электрастанцыі, 75% жылога фонду ў гарадах. Толькі прамыя страты БССР склалі 75 млрд рублёў у цэнах 1941 г. Па агульнаму ўзроўню развіцця эканоміка рэспублікі была адкінута да 1928 г., а па некаторых галінах - да 1913 г.

Шмат перажыў беларускi народ у тыя гады. Таму ўсведамленне велічнасці народнага подзвігу, гераічная гісторыя Беларусі маюць першаснае значэнне ў станаўленні нашай незалежнай дзяржавы. Той вопыт даў найбольшы плён у вызначэннi нацыянальнай самасвядомасцi, важнейшых маральных i жыццёвых каштоўнасцей беларускага народа. Адсюль наша непрыманне мiжнароднага манапалiзму i палiтычнага дыктату. Адсюль iмкненне да саюзу з брацкiмi народамi, з якiмi разам прайшлi цяжкiя выпрабаваннi. Незвычайная ў гісторыі па маштабах і жорсткасці, Вялікая Айчынная вайна завяршылася вялікай Перамогай. Але і сёння яе боль адгукаецца ў сэрцах, адбіваецца на справах пакаленняў. Мільёны людзей ва ўсім свеце перагортваюць яе старонкі, насычаныя крывёю, імкнуцца ўлічыць урокі мінулага, каб даць адказы на выклік сучаснасці. Усё далей у глыб гісторыі адыходзяць падзеі вайны, але значэнне нашай Перамогі не цьмянее ў вачах грамадства, наадварот, набывае большы сэнс, становіцца больш рэльефным на фоне сучасных палітычных рэалій

Спiс лiтаратуры

1. Гісторыя Беларусі. У 2 ч. Ч. 2. XIX-XX стагоддзі: Курс лекцый / П. І, Брагадзін, У. Ф. Ладысеў, П.І, Зялінскі і інш. – Мн.: РІВШ БДУ, 2002. – 656 с.

2. Гісторыя Беларусі: У 2 ч. Ч. 2 Люты 1917-1997 г.: Вучэбны дапаможнік / Пад. рэд. Я.К. Новіка, Г.С. Марцуля. – Мн.: Універсітэцкае, 1998. – 464 с.

3. Нарысы гісторыі Беларусі: У 2 ч. Ч. 2 / М. П. Касцюк. І. М. Ігнаценка, У. І. Вышінскі і інш. – Мн.: Беларусь, 1995. – 560 с.

4. Саракавік І. А. Гісторыя Беларусі ў кантэксце сусветнай гісторыі / І.А. Саракавік. – Мн.: Современная школа, 2006. – 456 с.