Мои Конспекты
Главная | Обратная связь

...

Автомобили
Астрономия
Биология
География
Дом и сад
Другие языки
Другое
Информатика
История
Культура
Литература
Логика
Математика
Медицина
Металлургия
Механика
Образование
Охрана труда
Педагогика
Политика
Право
Психология
Религия
Риторика
Социология
Спорт
Строительство
Технология
Туризм
Физика
Философия
Финансы
Химия
Черчение
Экология
Экономика
Электроника

Паняцце сказа. Дыферэнцыяльныя прыметы сказа. Прэдыкатыўнасць і яе субкатэгорыі.





Помощь в ✍️ написании работы
Поможем с курсовой, контрольной, дипломной, рефератом, отчетом по практике, научно-исследовательской и любой другой работой

Сказ – асн. сінтакс. адзінка, сродак фармірав. выражэння і паведамлення думак, эмоцый, волевыяўлення. У сказе спалуч. функцыі камунікат (паведамленне інфы) і прагмат. (уздзеяння)_. Адначасова сказ называе сітуацыю ці падзею, а тым самым выконвае намінат Ф.

Сказ – складаная адзінка, у якой узаемадзейнічаюць агульнае і асобнае, абстрактн. і канкрэтн., узнаўляльнае і індывід., абавязковае і факультат.; у сказе выяўляе спкецыфіку фармальны і зместавы бок (у параўн. са словам). Сказ абапір. на зместавы і фармальны патэнцыял слова, але не можа быць тоесным яму. Сказ заўсёды большы за слова, але не матэрыяльна, а функцыянальна. Сказ выкарыст. форму слова, будуецца са словаформаў (сінтаксем), але абавязкова мае інш. паказчыкі: каардынацыя формаў, словаразмяшчэнне, інтанацыя, служб. словы.

Калі разглядаць сказ як цэласную шматаспектную адзінку, то мусім адрозніваць у ім розныя бакі і паказчыкі.

Да зместавага боку сказа адносім: 1. грамат. значэнне (структурны аспект); 2. канкрэтны змест выказвання (семант.); 3. суадносіны кампанентаў “дадзенае” / “новае” (камунікац.); 4. вырашэнне пэўнай форма думкі-суджэння (лагічны).

Фармальны бок складае набор словаформ / сентаксем (структурная мадэль або сфема), паказчыкі грамат. значэнняў, узаемнае размяшч. сінтаксем (членаў ск.), інтанац. структура. Усё гэта хар-зуе сказ як адзінку, якая адначас. належыць мове і маўленню, якая сумяшмае і моўныя і маўленч. уласцівасці. Такі падыход падаецца найбольш рацыянальным, бо улічвае моўную рэчаіснасць: немагчыма аддзяліць форму сказа ад яго лекс. напаўнення (у сінтаксеме прадстаўлены адцыгненае, грамат., канкрэтнае лекс. значэнні). Аднак для граматыкі цікавай з’яўл. найперш фармальн. арганізац. сказа, таму гал. прыкметы, якія хар-ць сказ і проціпаст яго інш. адзінкам мовы лічацца прэдыкатыўнасць і інтанацыя паведамлнення.

Прэдыкатыўнасць – аднесенасць у сказе рэчаіснасці. Яна праяўл. праз катэгорыі сказа: мадальнасць, часавасць, асабовасць. Змест мадальнасці – ацэнка выказвання моўцам з п. гл. рэальнасці, магчымасці, мэтазгоднасці, неабходнасці і.г.д. Значэнне рэальнасці – ацэнка выказвання, як такога, якое адпавядае рэчаіснасці. Яно абапір. на грамат. паказчыкі абв. ладу, і на нулявую звязку (нулявы дзеяслоў). Значэнне ірэальнасці – значэнне выказвання як пажаданага, неабходнага, але якое не адлюстроўвае рэаль. сітуацыю. Паказчыкі: формы заг. і ўм. ладу і часціца бы.

 

17. Грамат. значэнне і грамат. форма сказа. Паняцце сінтакс. мадэлі сказа. Сінт. мадэль і структ. схема сказа. Сінт. парадыгма (сінт. поле) сказа.

Парадыгма сказа – сукупнасць усіх яго формаў, тоесных па інф-най семантыцы і лекс. складу. √ Вузкі п.гл. на парадыгму сказа. Формы сказа адлюстроўваюць пэўнае грамат. вар’іраванне: часу, ладу, асобы. Сукупнасць формаў часу, ладу і асоды – гэта і ёсць прэдыкат парадыгма сказу. √ Шырокае разуменне парадыгматыкі. Формамі сказа лічаць таксама і мадальныя мадэфікацыі, і фазісныя мадэфікацыі. √ Самы шырокі. У парадыгму сказа уключ. яшчэ сінанім. канструкцыі.

 

Доверь свою работу ✍️ кандидату наук!
Поможем с курсовой, контрольной, дипломной, рефератом, отчетом по практике, научно-исследовательской и любой другой работой



Поиск по сайту:







©2015-2020 mykonspekts.ru Все права принадлежат авторам размещенных материалов.